Wat staat voorop bij de therapie? Contact van mens tot mens. Gelijkwaardig. Ook met de therapeut. Want ook hij zit met dingen. Waar gaat het dan om? Het delen van die dingen. Samen met de therapeut. Op gelijke voet. Volledig open kaart. Dat geeft warmte en vertrouwen. Als je zo kan delen, dan is er echt een ‘samen’. Dit ‘samen’ is het sleutelwoord waar alles om draait. Het is de basis van heling. Zoals de breuk in dat ‘samen’ ooit de basis van alle ellende was.

Wanneer ontstaat nu zo`n breuk, zo'n eerste vertrouwensbreuk? Daarvoor heeft ieder zijn eigen verhaal. De therapeut, de patiënt, ieder mens. Bijvoorbeeld ouders die er niet zijn. Geen arm. Geen aandacht. Een vader: het ene moment lief, het ander moment woedend. Je begrijpt niet waarom. Wie kan je later nog vertrouwen? Of: je moeder eenzaam en labiel. Ze vraagt om zorg. Wat doe je dan? Jij geeft het haar. Wat ze eigenlijk jou moet geven. Zelf sta je dan stil. Zorg en schuld is alles wat je kent. Kan je lichamelijke klachten van krijgen. Of depressief van raken.

Zo’n vertrouwensbreuk is eigenlijk een klap met een moker. Weg je naïeve kinderlijke overgave. Weg dat 'samen'. Je bent plotseling op jezelf aangewezen. Een verschrikkelijk eenzaam moment. Ineens op jezelf. Tegenover de wereld, zij, de anderen, de dingen. Ja, wat dan? Ja, wat dan? Dan word je berekenend. Om tegemoet te komen aan wat je ouders willen, aan wat de mensen willen. Dan ga je een plek kopen. Want aan dat verlangen naar 'samen' kan je je nooit onttrekken.Dan maar zo. In ieder geval de schijn van samen. Zo kom je je leven wel door. Je bent bijdehand.>>>